Польща, подібно до України, відривалася від російської економіки.

То як це відбувалося в Польщі є подібним до того, що діється в Україні тепер.

Польща по економічним показникам вийшла на дуже

високе місце серед країн ЄС. Але шлях був нелегкий.

Я живу у Польщі понад 25 років, служу у польській євангельській церкві пастором. А приїхав з України з Дрогобича на навчання до Польщі у 91 році, а до Варшави у 1993 р. Перед тим як Польща стала членом НАТО. Моя дружина є Полькою і її сім’я була заанґажована політично. Її дідо був творцем судової психіатрії у Польщі, і його іменем названа є вулиця у місті Сьвєчє (Świecie). А комуністи заслали його на провінцію. Я багато що чув з перших вуст. І багато, що бачив особисто. Напишу про те, що запам’яталося. Але коротко, щоб не втомити літерами читача.

Це була сіра і мало приваблива країна. Хоча були елементи покращення. Магазини, західні фірми, ресторани тощо. Гарні приватні будинки. А разом з тим дике зубожіння. Люди торгували всюди. В підземних переходах, на зупинках, тротуарах. Впало в очі, те що багато жінок палило цигарки. Забагато. Тепер є інакше. Після розлучення з Росією була висока інфляція. Польський злотий мав багато нулів. Долар був в тисячах злотих. Якщо порівнювати це з гривнею, котра після подібного відриву від Росії у 2014 році теж впала, то Україні ще пощастило. Один долар США коштував тоді кілька тисяч польських злотих!

У тому часі Польща, після перших реформ Бальцеровича, здобула безвіз з Європою. Це не було легко, бо країна мусіла сповнити критерії демократичні і політичні. Почалася масова трудова еміграція на захід Європи. На вулиці було чути фрази на кшталт: «Треба втікати з цієї проклятої країни, тут неможливо жити. Та «Солідарность» довела нас до катастрофи. Президент Валенса це зрадник і ідіот, який руйнує країну і не вміє керувати, і не може створити команду професіоналів». До тепер багато хто в Польщі ненавидить Бальцеровича, а разом з ним Валенсу.

В новинах було постійно чути про мафію, корупцію, економічні «махльойки» і «комбінації» з обкрадання країни. Регулярно когось десь вбивали – в торгових центрах, на базарах, вулицях, кав’ярнях. Мафія прушковська і воломінська була у всіх на вустах. Одна мафія контролювала кордон з бувшим СРСР, інша якісь міністерства і частину парламенту, поліцію, фабрики і казна що ще там. Було враження, що держава нічого не може з тим зробити.

На приклад їм вдалося впровадити такий закон, що церква не мусить розмитнювати авто, що куплене за кордоном. І ось по усій Польщі почалося «пробудження», члени мафії реєстрували нові церкви, а самі ставали єпископами і пасторами. Це був проєвропейський закон який дозволяв на реєстрацію церкви з 10 членами. Дві сім`ї і готове. Такі «церкви» ввозили до країни сотні автомобілів і продавали їх. Були ще якісь дива з іншими законами, що куплялися в парламенті. Майже як в ресторані: «Попрошу один гарячий закон і дві поправки». Такий стан мафійних впливів тривав дуже довго. Складалося враження, що мафія і корупція буде нормою життя у Польщі.

Пізніше усі дізналися, що між «Солідарністю» і комуністами була угода. Комуністи згодилися віддати владу, в замін за те що в них лишаться фабрики, заводи тощо. Так виникла олігархія здружена з мафійним кланами. Не знаю, чи булоб можливе, не згодитися на таке і намагатися забрати владу іншим шляхом. Може й так, але була би кров.

Я собі пояснюю це так. На приклад я є господарем і власником на підприємстві. І мені не дуже йде з тим госодорюванням. Приходить хтось ззовні і каже, що він керуватиме і все направить. Я знаю що мені не виходить, але віддавати не хочу. Кінець кінцем згоджуюся на те, що маєток є мій, але він керує процесами. Якось так домовилися комуністи з «Солідарарністю». Молода польська демократія і «Солідарність» була в іншому положенні. СРСР ще тримався і могло бути набагато гірше ніж на приклад тепер на Донбасі. Кожний компроміс і кожний крок був тоді на вагу золота.

Але в певному моменті все змінилося. Зміни приходили поступово, стрибками якби, звільнення ринку, безвіз, членство в НАТО, але справжні зміни настали після входу до ЄС. Прийшов іншій рівень конкуренції. А це змушує до розвитку.

На зміни Поляки чекали більше 10 років. Європа не хотіла приймати країни, яка не вміє захиститися. Польща отримала завдання збудувати армію, яка відповідає сучасним західним стандартам, тобто Натівським.

Цікаво було бачити як держава якби не переймалася занадто внутрішніми справами (мафія, корупція, безробіття), а усе було скероване на євроінтеграцію. Про це говорилося, писалося, зустрічалося. Якось я потрапив на зустріч єврокомісарів з польськими священниками. Повна зала єпископів, священників і мирян у Єзуїтському інституті на вулиці Раковєцкій. Європейські політики розповідали про ЄС. І заохочували до входу до Європи. Але чому єпископів? Бо церква у Польщі мала величезний авторитет і дякуючи церкві «Солідарність» змогла вистояти.

Все це відбувалося за правління першого незалежного від Росії президента Валенси. То що Україна пережила в 2014, Польща мала в 90х роках. Зусилля Валенси було повністю скероване на відрив від комуни і від Росії. Не видно було великих змін у житті пересічного Ковальського. Ціни за комунальні послуги були дуже високими і так є до тепер. Платня не висока. Їжа дорога, одяг теж. Усі купували одяг у секонд-хенді. І тому на наступних виборах перемагає бувший комуністичний політик Кваснєвський (Можна це порівняти до того як би президентом став Вілкул, Азаров, Новінський або син Януковича). Але зміни вже зайшли так далеко, що новий президент не змінює вже напрямку країни. Польща стає членом НАТО, бо уряд лишився антикомуністичний. Це був 1999 рік, коли народилася моя перша дитина.

Перші реальні зміни почалися при децентралізації. В містах почалися ремонти, будови шкіл і доріг, шпиталів. Найкраще було там де люди серйозно поставилися до цього і пильнували через громадські організації усі процеси. Але були такі громади; в яких нічого не змінювалося. Був занепад і депресія. Навіть сьогодні є такі райони у Польщі. Там де були активні громадяни, в селах і містах кращала інфраструктура, а зарплатня росла.

Після входу Польщі до ЄС відкрився ринок праці. Знов масова трудова еміграція. З моєї церкви виїхало біля 30% членів з сім’ями, дітьми. Продавали навіть нерухомості. Знов було чути – в цій країні нічого не зміниться, тут неможливо жити. З тих, що виїхали – переважно були ті, що хотіли швидкого успіху або європейські зарплати. Коли я їх відвідував, то бачив, що рівень їх життя на справді не змінився. Мешкали в подібних умовах, тобто в 2 кімнатних квартирках, в бідному районі серед емігрантів, більшу частину грошей проїдали. Хоча мали гроші на дітей від держави і дешевше, напів власне помешкання. Це був плюс, але попри такі плюси деякі верталися до Польщі. Заробляли бо на заході багато і так само багато віддавали на життя.

Підсумок зроблю такий.

Поляки не кинулися силою змінювати систему, яку вспадкували від комуни. Не почали вішати і розстрілювати ворогів нового шляху і корупціонерів. (Хоча праця теж робилася у цьому напрямку). Скерували своє зусилля на впровадження країни до НАТО і разом з цим зламалися перші корупційні схеми. Бо мусіли впровадити нову якість і підхід у сфері військовій, бюджетній, промисловій. В країні почали діяти теж натівські спецслужби, а проти них мафії вже було складніше пручатися. Не легко злапати кожного злодія на гарячому. Але коли система міняється, певні речі вже не є можливі для злодіїв. Про це знають пострадянські „економісти” і тому не хочуть України в НАТО. Рівень зарплатні піднявся у військовій сфері і це впровадило конкуренцію на ринок праці.

Вступ до ЄС відкрив ринок праці і навчання в Європі. Знов конкуренція зробила черговий поштовх для піднесення життєвого рівня. Поліція Польщі почала арештовувати втікачів-корупціонерів у цілій Єврпопі. Почало бути невигідно жити не чесно.

Хочемо того чи ні, але євроінтеграція є цивілізаційним вибором.

Андрій Степанов

Andrzej Stepanow

Dyskusja o łasce z pastorem, który nie zrozumiał.

Pewien pastor zechciał być kiedyś w naszym kościele, więc postanowiłem przybliżyć mu naszą wizję, teologię, nauczanie. Najprościej wydało mi się było dać mu do przeczytania książkę w tematyce przybliżonej do naszej wizji. Pasowała do tego książka J. Prince’a „Przeznaczeni, by królować”. Po niedokładnym przeczytaniu tej książki powstała dyskusja pisemna, którą przytoczę niżej. Dlaczego niedokładnej? Bo według tego co pisał, tak to zrozumiałem, bo nie było merytoryczne, to co zarzucał. Miłej lektury!

Moje odpowiedzi są pogrubione.

Problematyka nauczania „Łaski” i kwestie z tym związane

Okazało się, że niesamowicie sie różnimy 🙂 tam gdzie widzisz problematykę ja doświadczam wolności, zbawienia, miłości i szczęścia! Niżej krótko odpisałem na każda ważniejsza tezę, która prezentujesz. Robiłem to w pośpiechu by wypuścić emocje z siebie. Jeśli dojdzie potrzeba kiedyś to może pochyłe sie głębiej. Ale po to by na wszystko odpowiedzieć, trzeba będzie odrazu pisać książkę. Moje odpowiedzi sa grubsza czcionką. Najpierw podam definicję łaski. W NT greckie haris jest to „niezasłużona przychylność” bez warunków. W ST hebr. słowo hesed, które znaczy miłosierdzie. Z kontekstu całej Biblii wynika, że jest to coś całkowicie niezasłużone. Ew. Jana mówi, że prawo przyszło przez Mojżesza, a łaska przez Jezusa. Trzeba wybrać czyim uczniem jestesmy. Jezusa czy Mojżesza. A to pociąga za sobą poważne konsekwencje. Wielu powie jestem uczniem Jezusa, a w rzeczywistości są uczniami Mojżesza. Kiedy NT mowi o łasce, to znaczy że nic z naszych ludzkich wysiłków nie możemy dodać. Nic znaczy nic. Nawet wiara jest owocem łaski. Jeśli ktoś wierzy, modli sie, nie grzeszy jest wyłącznie zasługą łaski. Nie wy mnie wybraliście, a ja was wybrałem. Naturalny umysł chce zawsze dodać od siebie. I to jest przejaw ludzkiej pychy, która mówi – ja też od siebie coś dodam, bo bez mojego udziału to nie działa. I to jest Mojżesz. My zawsze chcemy do Bożego działania dołączyć od siebie by napewno wszystko było udane. Sztuką jest całkowicie spocząć w Nim!

Na wstępie musimy stwierdzić, że nauczanie łaski jest przeciwwagą do nauczania legalistycznego, jakie często pojawia się w chrześcijańskich kręgach. Dla osób, które żyły długo pod duchowym ciężarem ze świadomością, że muszą coś z robić by zyskać Bożą przychylność, dostać Boże błogosławieństwo, tego rodzaju nauczanie jest często uwalniające i daje świeże spojrzenie na Boga. Można też powiedzieć, że dla przygniecionych ciężarem legalizmu osób jest to też pewnego rodzaju terapia. Dla osób, które żyły w martwej religijności i uczynkowości to nauczanie jest jak koło ratunkowe i przyjmowane z wielką radością.

Słowo mówi jak poznaliście Jezusa i tak w nim stójcie. To jest koło ratunkowe dla wszystkich i tak na prawdę jedyne. W uczynkowości (w Mojżeszu) dziś znajduje się większość protestantów.

Generalnie rzecz biorąc w ewangelicznym chrześcijaństwie możemy spotkać dwa skrajne, przeciwstawne sobie nurty: nurt uświęceniowy, który tworzy nadmierną ilość reguł typu wolno / nie wolno / musisz to a tamto robić oraz nurt nauczania łaski (tania łaska, hiper łaska, nazw jakie spotykamy jest wiele), który głosi uwolnienie od wszelkich reguł i zasad.

Nie istnieje takiego nurtu jak hiperłaska. Nikt nigdy nie pokazał mi taki kościół czy służbę. Nikt też siebie nie określił w ten sposób. Ja sam głosząc łaskę mam masę wewnętrznych nakazów serca, bez głoszenia i słuchania ich. Nurt nauczania łaski został nazwany nurtem hiperłaski przez legalistow, by poniżyć łaskę. Oni tak mówią, bo jej nie rozumieją. I nie chcą sie wgłębić nawet. Sama Biblia zaś zostawia 3 zasady w Dz. Apostoł. 15. 28 Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, by nie nakładać na was żadnego innego ciężaru oprócz następujących rzeczy niezbędnych: 29 Wstrzymywać się od mięsa ofiarowanego bałwanom, od krwi, od tego, co zadławione, i od nierządu; jeśli się tych rzeczy wystrzegać będziecie, dobrze uczynicie. Bywajcie zdrowi.

A świętość jest owocem chodzenia w łasce. Łaska to podkładanie nadziei w pełni na Jezusa.

Zwolennicy kierunku uświęcenia skupiają się na rzeczach zewnętrznych, przestrzeganiu prawa itp. A miłośnicy kierunku łaski w skrajnym swoim podejściu przekreślają zasady etyczne oraz negują, że Bóg oczekuje od nas ludzi wierzących odpowiedniego zachowania, które wynika z Jego Słowa. (biblijne zachowanie, jako skutek mojego nawrócenia). Same w sobie prawdy głoszone przez te skrajne kierunki są prawdziwe, ale źle położony nacisk powoduje pojawienie się wypaczenia zdrowej nauki biblijnej i prowadzi na duchowe manowce.

Uważam, że zdrowa nauka biblijna to jest łaska. Bo w Jezusie objawiła sie łaska. A w Mojzesu prawo. Przez Jezusa łaska przyszła. Prawo zabija, duch ożywia. Legalizm prowadzi do śmierci. Łaska do życia. Wypaczenie zdrowej nauki przychodzi przez miksowanie Mojżesza i Jezusa. Przy czym Mojzesz jest ukryty, bo działa przez namnażanie własnych reguł. A NT można streścić w Jn 17.3 – życie jest przez poznanie i relacje z Jezusem. Jeśli cały wysiłek człowieka grzesznego skupić na poznawaniu Jezusa, a nie wykonywaniu czegokolwiek, to nastąpią zmiany. Osobie skupionej na Jezusie wystarczy raz na jakiś czas zwrócić uwagę jednym zdaniem by cos zmienił to następuje zmiana. Osoba skupiona na sobie, na uczynkowosci, nawet 1000 Kazań i karceń nic nie zmienią.

Głoszenie „łaski” bez zdrowego zbalansowania, które wynika z nauki Bożego Słowa może wywoływać uboczne skutki w życiu osoby wierzącej, powodować wiele zagrożeń dla jej duchowego rozwoju. Oto kluczowe sprawy, które wg. mnie pojawiają się w tym kierunku nauczania, które wiążą się z pewnymi niebezpieczeństwami i zagrożeniami:

Łaska i „łaska” Czym chcesz balansować łaskę? Prawem? Mucha psuje olejek aptekarza.

+ ten kierunek nauczania skupia się wyłącznie (lub prawie wyłącznie) na tym, że nasz Bóg jest tylko dobry i nas kocha. Napisano Bóg jest Miłością. My jako jego dzieci nie musimy dokonywać w swoim życiu transformacji swojego zachowania, charakteru, myślenia. Oczywiście prawdą jest, że Bóg jest dobry i nas kocha, ale nie oznacza to, że akceptuje nasze grzechy i grzeszne, niewłaściwe zachowania

+

+ My sami nic nie możemy dokonać! O tym cały Nowy Testament mówi! Po to Jezus umarł. Łaska tylko powoduje zmiany w myśleniu. Nie rozumiem dlaczego Tego nie rozumieją ? Myślenie jest największą twierdza, którą człowiek SAM nie może pokonać.

+

+ Gdyby tak było to w Słowie Bożym nie byłoby ostrzeżeń, jakie wypowiadał Jezus do kościołów, o czym czytamy w Księdze Objawienia, gdzie na 7 kościołów 5 otrzymało reprymendę od Pana Kościoła (np. 3.17). Jakub nie pisałby do wierzących słów, jakie znajdujemy w Liście Jakuba 5.14-15, a Paweł nie dyscyplinowałby Koryntian z powodu ich grzechów 1 Kor 11.27-32 oraz 2 Kor 7.9-10. Gdyby to było wbrew nauczaniu łaski (które to według nauczania J.Prince’a objawił Paweł) to Paweł by tego nie robił, bo nie ma potrzeby dyscyplinować kogoś, którego grzech jest już przebaczony, po co karać za coś, co już zostało przykryte krwią. Nieuważnie czytałeś. Byłaby w tym wewnętrzna sprzeczność.

+

Tutaj mylisz karę i karcenie, napominanie. Ja wierzę w karcenie, które pobudza do szukania łaski by wyjsć z grzechu. Choć w Obj 3.17-19 jest słowo przekonywać i wychowywać. Nie gromić czy karcić. To co polskie tłumaczenia mówią jako gromienie gr tekst mowi paideo jak w słowie pedagogia. Na „domiar złego” w tym fragmencie Obj. 3.17 Jezus napomina wlasnie legalistow, którzy chwała sie swoimi osiągnięciami. I każe im przyjść do niego i u niego kupić,( od słowa wykupić, zdobyć) wiarę. Jakuba 5,15 akurat potwierdza łaskę bo mówi ze grzechy bedą odpuszczone nawet bez pokuty. Dopiero w 16 wers o wyznawaniu grzechów. Nie zależy mi by bronić Prince’a ale u niego jest wychowanie bez potępiania.

Widzimy, więc, że wielokrotnie Bóg napomina nas (co nie oznacza, że potępia, są to dwie zupełnie inne sprawy), nawołuje byśmy odwrócili się od grzechu. To jest prawdziwym przejawem Jego łaski, że z jednej strony mamy Jego przebaczenie, a z drugiej też dostępne dla nas napominanie, które koryguje nasze codzienne życie, prostuje nasze ścieżki i przybliża nas do Boga.

Jednak w tym kierunku nauczania spotykamy się z podejściem, że napomnienie i korekta nie jest od Boga. To nie prawda. Korekta jest w tym nauczaniu. Ona różni sie tym, że przez objawienie łaski i słowo człowiek jest korygowany. Czyli pozytywna i konstruktywna korekta. Jeśli w kościele nie grzmimy na ludzi: ” uważajcie, nie grzeszcie itd” to nie znaczy ze niema korekty. Cud polega na tym ze przy głoszeniu łaski nas koryguje Duch Św. Szatan w ten sposób chce nas potępić. (takie podejście jest niczym innym jak manipulacją Bożym Słowem). A przecież apostoł Piotr przypomina nam o tym, że mamy być tymi, co strzegą swojego umysłu, mamy być trzeźwi, czuwać, być posłuszni Słowu, nie poddawać się rządzom, żyć w bojaźni (1 List Piotra 5.12). Wyrwałeś z kontekstu i przekręciłeś to co mówi Piotr , bo napomina by trwać w łasce!!! 10A Bóg wszelkiej łaski, który was powołał do wiecznej swej chwały w Chrystusie, po krótkotrwałych cierpieniach waszych, sam was do niej przysposobi, utwierdzi, umocni, na trwałym postawi gruncie.

11Jego jest moc na wieki wieków. Amen!

12Przez Sylwana, wiernego wam, jak mniemam, brata, napisałem krótko, napominając i upewniając was, że taka jest prawdziwa łaska Boża; w niej trwajcie!

I ja Ciebie napominam jak Sylwana – trwaj w łasce i czytaj uważnie i w kontekście 🙂

A propos umysłu Piotr mówi tak – 13 Dlatego okiełzajcie umysły wasze i trzeźwymi będąc, połóżcie całkowicie nadzieję waszą w łasce, która wam jest dana w objawieniu się Jezusa Chrystusa.

Musimy kierować swoje umysły do powrotu do łaski, bo nasz naturalny mózg zawsze będzie wypierał łaskę starając sie wziąć wszystko we własne ręce i pod własna kontrole a nie pod kontrole Jezusa. Dlatego jest napisane że łaska jest przez objawienie się Jezusa. Ludzie z naturalnym myśleniem beda mnożyć praktyki, które ich zdaniem przyniosą zmiany – długie pokuty, nieskończone uwolnienia itd.

+ Kwestia pojmowania łaski. Oczywistym faktem jest to, że łaska jest darem od Boga. Człowiek przyjmuje ją poprzez osobistą wiarę w Syna Bożego i to, co On dla nas uczynił na Golgocie. Wiara otwiera drogę do nowego życia z Bogiem a stało się to możliwe dzięki miłości i łasce Boga. Pince w swoim nauczaniu o łasce pomija jednak jedną ze istotnych stron życia chrześcijanina. Mianowicie głosząc łaskę pomija ten jej aspekt, który związany jest z braniem swojego krzyża, zapieraniu się siebie samego, swojego „ja” (starej natury). Mylisz dwie sprawy! Krzyż to jest zapieranie sie własnego myślenia. 22A Piotr, wziąwszy go na stronę, począł go upominać, mówiąc: Miej litość nad sobą, Panie! Nie przyjdzie to na ciebie.

+ 23A On, obróciwszy się, rzekł Piotrowi: Idź precz ode mnie, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem, bo nie myślisz o tym, co Boskie, lecz o tym, co ludzkie.

+ 24 Wtedy Jezus rzekł do uczniów swoich: Jeśli kto chce pójść za mną, niech się zaprze samego siebie.

+ Co widzimy? Aby pójść za Jezusem trzeba się zaprzeć naturalnego myślenia i przyjąć Boże.

+ Nauczanie łaski wlaśnie pomaga przyjąć objawienie które zmienia postępowanie. Starej natury nie zmienisz przez karcenie! Prince o tym mówi, że stara natura wypiera łaskę, myśląc że sam poradzi sobie przez wykonanie uczynków.

+

+ To co przyciąga ludzi do tego nauczania, czyni je popularnym to fakt, że wierząca osoba już nie musi myśleć o grzechu, nie przejmuje się Bożym karceniem (w tym nauczaniu przecież ono nie istnieje), gdyż to łaska zniosła prawo. Nie ma, więc w tym kierunku konkretnego mocnego głoszenia o porzuceniu starego życia, chorych egoistycznych ambicji. A to także jest przecież częścią Nowego Testamentu. Nie prawda. Łaska działa tylko przez wiarę w Jezusa. Człowiek który uwierzył i poddał sie Jezusowi zmienia swoje życie nie własna mocą, a jego mocą płynąca z krzyża. To, że się nie mówi z ambony – zmień sie, przestań, rób nie oznacza że się nie oczekuje korekty! No i łaska nie zniosą prawo, a wypisała je na sercu. Ten kto jest Pod laska ma wypisane prawo w sobie, a ten kto pod prawem ma wypisane w sobie frustrację.

Prawdziwa łaska jest wyróżnikiem biblijnego chrześcijaństwa, bez niej nie byłoby możliwe poznanie Jezusa. Zawsze o tym musimy pamiętać. Łaska jest niezasłużoną przychylnością Bożą, nasze życie jest możliwe dzięki łasce (o czym słusznie przypomina Prince). Ale nie możemy w tym wszystkim zapominać, że jesteśmy zbawieni z łaski przez wiarę i musimy trwać w wierze, aby łaska mogła się manifestować w naszym życiu. Proste, biblijne zrozumienie łaski znajdujemy w Liście Pawła do Tytusa 2.11. Tzn. łaska dotyczy osoby Jezusa i ma boski wpływy na nasze życie. Uwalnia od grzechu, prowadzi od grzechu do Jezusa. Prawdziwa łaska prowadzi do odwrócenia się od grzechów do posłuszeństwa Jezusowi i….. do transformacji zachowań, charakteru i życia, tak, że stajemy się coraz bardziej podobni do Jezusa wraz z rozwojem naszej osobistej relacji z Bogiem poprzez wiarę w Jezusa Chrystusa. Łaska to wpływ, obecność i moc Boga w naszym życiu. Łaska prowadzi do prawdziwego upamiętania i wzmocnienia intymnej relacji z Bogiem Ojcem. Prawdą jest, że zdrowe Boże dziecko będzie chciało się rozwijać, stawać się osobą podobną do Chrystusa w procesie uświęcenia, który nie jest dziełem człowieka, ale Ducha Świętego.

No wlasnie! I o to chodzi. To łaska transformuje! O tym cały czas mówimy. Tytusa 2.11 Albowiem objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi, nauczając nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli,

Tu jest paradoks wiary. Nie my karcimy, a łaska. Ja głoszę łaskę a ona koryguje. Mądra boska pedagogika. Bo każdy człowiek ma swój rodzaj myślenia. Jedni delikatnie musza być korygowani, a inni mocniej. I łaska wie o tym lepiej niż ja i koryguje. A miłość Boża do upamiętania prowadzi!

Chrześcijanin będzie, więc szukał woli Boga, miłował przykazania i będzie to robił z wdzięczności za Jego łaskę, poświęcając mu swoje życie, trzymając się Boga. Bycie w Królestwie to również przestrzeganie Jego praw 1 Jan 5.3 Mat 22.37-40 – kochamy Boga, bo on pierwszy nas ukochał; a nasza miłość do niego przejawia się w posłuszeństwie Jego przykazaniom (Jezus mówi o dwóch przykazaniach miłości Boga i miłości bliźniego). Zbawienie, jakie dostaliśmy za darmo weryfikujemy poprzez posłuszeństwo prawu Jezusa. Dla Boga ma znacznie, jak prowadzimy nasze życie, jak się zachowujemy. On dalej nienawidzi grzechu, w tej kwestii się nic nie zmieniło. Łaska nie może być przyzwoleniem do trwania w grzechu, traktowania grzechu jako coś co nie ma dla Boga znaczenia. Cały czas obowiązuje nas walka z grzechem i całkowite posłuszeństwo Duchowi. Mamy być coraz bardziej podobni do Jezusa, trzymając się Jego słowa.

Łaska nie jest przyzwoleniem do grzechu a mocą która uwalnia!

+ jednym z podstawowych poglądów tego kierunku jest to, że Bóg nie patrzy już na nasze grzechy, gdyż przez krew Jezusa staliśmy się sprawiedliwi i wszelkie grzechy – przeszłe, teraźniejsze i przyszłe zostały już nam wybaczone a prori. Na tej podstawie różni nauczyciele kierunku „łaski” głoszą, że nie ma potrzeby pokutować i wyznawać swoich grzechów. Duch Święty nie przekonuje już nas o potrzebie wyznawania grzechów (w tym znajduje się pogląd, że pierwszy rozdział I Listu Jana był pisany do gnostyków, co jest nie prawdą). Ale biblijne słowniki o tym piszą! Cały list pierwszy Jana był napisany do gnostyków. A precyzyjniej mówiąc do kościoła, który przebywał pod atakiem gnozy i potrzebował korekty i wzmocnienia doktrynalnego. Prince pisze, że nie musimy już prosić o przebaczenie, bo mamy już przebaczone. Biblijna kolejność się jednak nie zmieniła: grzech – wyznanie grzechu – pokuta – odnowienie relacji z Bogiem. Prezentujesz katolicki punkt widzenia, który został automatycznie przyjęty przez większość protestantów. Grzech- spowiedź – pokuta – powrót do Boga. Ja widzę ciut inaczej. Grzech – przeproszenie – zmiana myślenia – wyznanie usprawiedliwienia – ze Bóg nie odwrócił się. Pokuta czy to jest kajanie sie klęcząc czy zmiana umysłu? Jeśli mówisz o Prince’ie tutaj, to on pokazuje z Biblii, że jeśli zgrzeszyłeś to wyznaj ze jestes usprawiedliwiony i jesteś sprawiedliwością w Jezusie. Jest to wg 1Kor, list który napomina za grzech kazirodztwa i właśnie do TAKICH Paweł pisze ze są sprawiedliwością!!! W ten sposób pokazuje jak można pokonać grzech. Nam nie chodzi tylko o wyznanie grzechu a zniszczenie takowego. By nie żyć chuśtawkowo. A zniszczyć wpływ grzechu możemy przez wyznanie. Tylko wyznanie nie grzechu a sprawiedliwości. To naprawdę daje moc uwolnienia. Nie mowię ty by w ogole nie przyznawać sie do grzechu, ale o zmianie akcentu. Jako katolik wyznawałem grzechy codziennie przed snem. I kilka razy w miesiącu w spowiedzi. Jako protestant robiłem to samo, tylko wg nowej lepszej tradycji, czyli w miejsce sakramentów weszły te same punkty. A efekt był podobny. Były lepsze i gorsze dni. Raz sie czułeś dzieckiem Bożym a raz nie. W łasce nie tracimy synostwa przez błędy i upadki.

Takie spojrzenie prowadzi w życiu wielu wierzących do trwania w kompromisie i byle jakości duchowej. „Jesteś pod łaską a nie pod zakonem, możesz robić wszystko, co ci się podoba” takie zdanie staje się często popularnym stwierdzeniem. nie słyszałem by ktoś tak mówił. Ten kto poznał łaskę unika grzechu, bo prawo jest wypisane w sercach u takich. Ale zawsze sie znajda kłamcy którzy przekręca łaskę na „wszechpozwoleństwo.

Jednak ofiara Jezusa nie daje nam prawa do życia w grzechu, grzeszne życie to nie jest styl jaki mamy prowadzić (1 List Piotra 2.24 – mamy obumrzeć grzechowi) + z tym wiąże się pogląd, że będąc świętymi i nienagannymi w Chrystusie już nie grzeszymy, a więc ja jako chrześcijanin, kiedy upadnę to nie ja upadłem, nie ma, więc odpowiedzialności za grzech, który popełniłem (bo ja go nie popełniłem). Prince mówi, że mamy moc by już w ogóle nie grzeszyć. Jednak to, że nad naszym życiem mamy łaskę nie oznacza, że nie upadamy w grzechy. Nikt z nas nie może powiedzieć sobie i Bogu, że już nie grzeszy, bo oznaczałoby to, że jest doskonały w ciele. Cały czas trwa proces uświęcenia swojego życia, a my dążymy do doskonałości (bo nie jesteśmy w ciele doskonali) – List do Filipian 3.12. Nawet sam Paweł pisze o sobie, że jest grzesznikiem (nie napisał, że był grzesznikiem) 1 Tymoteusz 1.15. Ze względu na swoją grzeszną naturę w dalszym ciągu uważał siebie za grzesznika zbawionego z łaski. Grzech wpływa na naszą relację z Bogiem, na bliskość tej relacji, miłość Boża jest na tyle wspaniała, że mówi nam, kiedy coś nie tak zrobiliśmy, mówi nam prawdę o stanie naszego życia i przyprowadza nas do Niego. Bóg działa w prawdzie, nie tylko w łasce. Prawda i Łaska to dwie stront tego samego Bożego medalu. Oczywiście, że nie jesteśmy potępieni kiedy należymy do Chrystusa, ale jest jeszcze Boże wychowywanie byśmy mogli iść Jego drogą. Pince każe wierzącym wyznawać, że są sprawiedliwością Bożą, ale nie mówi nic o tym by wyznawać swoje grzechy Bogu. Wręcz pisze, coś co trudno nazwać prawdą: „Wyznawanie grzechów przez cały czas ma jeden efekt – uczyni cię bardziej świadomym grzechu.” Inne zdanie „To dar braku potępienia daje ludziom moc by nie grzeszyć.” To jest w sprzeczności z tym co czytamy w Rzymian 8.1. Kto nie ma potępienia? Ten kto jest posłuszny, podporządkowany Bogu, żyjący dzięki Duchowi, a nie dzięki brakowi potępienia. Mamy po prostu inną kolejność. Rz 8.1 ma dwa manuskrypty. Najstarszy mówi tak jak Brytyjka. Nie ma potępienia (piekła) dla tych w Jezusie. I tak wierzymy. Dziecko Boże mimo upadku nie ma potepienia! I to dobra Nowina. Ty dodajesz warunki – posłuszeństwo, poddanie sie. Słowo tych warunków nie dodaje w tym fragmencie. Ciało tutaj jest symbolem opierania sie na prawie , a nie naJezusie. Uważnie przeczytaj Rz 5-7. Prosiłem cię by porozmawiać o tym, a nie pisać. Dużo czasu zabiera. Rz 8 Aby ona sprawiedliwość zakonu była wypełniona w nas, którzy nie według ciała chodzimy, ale według Ducha. 5 Albowiem, którzy są według ciała, o tem myślą, co jest cielesnego; ale którzy są według Ducha, myślą o tem, co jest duchowego. Zwróć uwagę na to że chodzenie wg ciała w wersecie 5 to myślenie oparte na twoim wysiłku , a nie Bożym.

List Jakuba 4.17 – a więc trzeba wiedzieć, co jest dobre żeby to czynić, wiedzieć co jest złe by tego nie robić. A to wiemy znając Boże Przykazania. To wiemy mając Ducha. Paweł mówi, że wszystko to co nie wypływa z wiary jest grzechem i zachęca nas słowem 2 Kor 13.5 byśmy trwali w wierze.

Nauka biblijna jest cały czas ta sama – to grzech jest cały czas naszym największym wrogiem. Jako wierzący nie jestem powołany do tego by trwać w grzechu, nie mogę sobie lekceważyć tego, co mówi Słowo. Paweł jak widzimy w listach wielokrotnie zwracał uwagę wierzącym by nie prowadzili niemoralnego życia, dawał praktyczne wskazówki. Jesteśmy powołani do świętości, a nie bylejakości. Grzech chce zniszczyć świadectwo naszego życia. Krew oczyszcza nas, kiedy chodzimy w światłości, wyznajemy nasze grzechy. 1 Jan 3, 6 i 9 – nie grzeszymy tzn. nie żyjemy w grzechu, tylko go wyznajemy, porządkujemy nasze życie. Wtedy dostępujemy oczyszczenia. Prince pisze: „Podstawa jest taka, ze Duch Święty nigdy nie przekonuje cię o twoich grzechach. On nigdy nie wypomina ci twoich win(…) Ciało Chrystusa żyje w porażce ponieważ wielu wierzących nie rozumie, że Duch Święty jest im dany po to, by przekonywać o sprawiedliwości w Chrystusie. (…) Kiedy upadniesz Duch Święty przekona cię o sprawiedliwości a nie o twoim grzechu” To jest zupełne przekręcenie prawdy. Gdyby Pince miał rację Paweł nie pisałby napomnień dla kościołów w Księdze Objawienia (o czym już wspominałem wcześniej). Tak jakby Prince nie widział różnicy między przekonaniem o grzechu a potępieniem (a może nie chce widzieć?). Duch Święty przekonuje o grzechu (delikatnie, a jednak stanowczo ze względu na swoją łaskę, jaką ma nad nami), diabeł natomiast cały czas przypomina nam upadki by nas potępić. Czyli diabeł i Duch Święty przekonują o tym samym? Tez tak myślałem. Ale już tak nie myślę. Jn 16.8-11 w angielskim dobrze to widać. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: 9 Of sin, because they believe not on me; 10 Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; 11 Of judgment, because the prince of this world is judged. Duch Św przekonuje swiat w grzechu, nie nas. Nas w sprawiedliwości. Nasza natura jest tak grzeszna, żenię musi być o tym przekonywana. Nas trzeba przekonywać w usprawiedliwieniu. Diabeł jest oskarżycielem czyli jego zadaniem jest przypominać nam o grzechu. Gal 3.19 zakon dany przestępcom. Jest jak widać zasadnicza różnica między jednym a drugim. Jan 16.13 oznacza też, że Duch Prawdy doprowadzając nas do prawdy będzie też ostrzegał nas przed grzechem, fałszem etc. Ponieważ Chrystus jest teraz w niebie to Duch na ziemi reprezentuje też Chrystusa. A Chrystus jak już wspomnieliśmy, upomina, zachęca do nawrócenia kościoły w Księdze Objawienia. Duch Święty też to robi względem nas tu i teraz. O takich fragmentach jak Kolosalnie 3.5, Rzymianie 6.11-13 i podobne to już nie będę wspominał.

Inny wątek związany z grzechem to to co mówi Paweł w Rzymianach 7.23 – cały czas trwa wojna, to tłumaczy sytuację w Galacjanach 5.16-17 i zachęca nas w Liście do Tymoteusza 1Tym 4.7 . Piotr w 2 Piotra 1.3-8 rozwija ten temat. Zauważamy, więc, że żadne z tych rzeczy nie jest automatem wypływającym z łaski. Musimy po prostu współpracować z Duchem Świętym w procesie uświecania, upodobniania się do Syna Bożego. Wzrastamy w wierze i poznaniu i Bóg nam przydaje tego co jest nam potrzebne.

+ jak wspomniałem mamy dwa kluczowe kierunki uświęceniowy i kierunek łaski. To jak dwie szyny po których musi jechać pociąg. W kierunku łaski nie znajdziemy więc uświęcenia. Prince pomija te kwestie. Jego zdaniem uświęcenie polegające na poprawie zachowania, działania, myślenia nie jest konieczne (tak to przynajmniej odbieram). Jak się ma do tego fragment z 1 Koryntian 7.1? Przecież jest to wyraźne zawołanie do tego byśmy wzrastali w świętości. Ignorowanie tego nie zmienia naszego życia in plus, wręcz odwrotnie zachęca nas to lekceważenia tematu grzechu. Nieuważnie czytałeś. Ten kto poznał łaskę wszystko to wykonuje.

+ problem wersetu Rzymian 8.1 – Prince mówi, że jego druga część nie istnieje w oryginalnych tekstach, co nie jest prawdą np. Peszitta pokazuje inaczej. Wiele innych starych pism też to zawiera, dlatego też cały znany nam werset 8.1 znalazł się w tzw. tekście większościowym Biblii.

+ Peszitta jest tłumaczeniem na syryjski i nie jest źrodłem. Niektóre części peszitty były tłumaczone z tekstów bizantyjskich, wiec nie możemy brać tego pod uwagę. Ja mam nastepujące objawienie Rz 8.1 nawet jeśli czytać z dopiskiem „ci którzy chodzą w duchu , a nie w ciele”. Jak wcześniej już pokazałem na czym polega chodzenie w ciele. Ten kto jest w Jezusie już nie jest w ciele o ile myśli duchowo i pokłada nadzieje nie w ciele (prawie) a w Jezusie (łasce). Tradycyjnie protestanci używają słowo ciało jako „grzech codzienny”, św. Paweł zaś jako pokładanie sie na prawie. I tu przychodzi zamieszanie! Dla Pawła być w Jezusie oznacza bycie w duchu i już! Naturalny umysł tego nie pojmuje dlatego nie rozumieją tego.

+ zacieranie różnicy między świętością jaką mamy w sensie pozycji w Chrystusie i świętością w sensie świadectwa życia. Jesteśmy usprawiedliwieni i jednocześnie podlegamy uświęceniu (co jest procesem), a stan uwielbiony czeka na nas w przyszłości kiedy staniemy przed Bożym tronem. (Rzym 8.29)

+ Prince pisze „Drogi przyjacielu, Bóg nie oczekuje od ciebie, byś badał swoje serce w poszukiwaniu grzechów, zanim będziesz mógł przyjść i go uwielbiać” Prawda jest jednak inna i w Starym i Nowym Testamencie czytamy by mieć czyste serce, co oznacza usunięcie grzechu i prawe postępowanie. Paweł pisze w 2 Kor 13.5 – badajcie samych siebie. Znów wyrywasz werset z kontekstu! Mówi tu doświadczajcie czy jesteście w wierze i czy jesteście w Jezusie. Bo jeśli jesteś w Jezusie to moc uwalnia Ciebie spod władzy grzechu. Nie mówi o badaniu własnych grzechów. Cała sztuka polega na tym, by oderwać oczy od własnych ułomności i skierować je na Jezusa. To jest główne przesłanie nauczania łaski. A kiedy patrzysz na Jezusa, to przyjdzie prowadzenie co masz zrobić z sobą. Płakać, dziękować, uwielbiać czy przepraszać.

+ możemy też zauważyć inne pomijania ważnych fragmentów Bożego Słowa np. pominiecie skruchy syna w przypowieści o synu marnotrawnym, czy też słów Jezusa do prostytutki „idź i nie grzesz więcej”. Takie podejście jest związane z tym o czym pisałem wcześniej mianowicie głoszenie łaski bez pokuty. Prawda jest taka, ze syn przyszedł do upamiętania i pokutował zanim wrócił do domu. Syn marnotrawny najpierw skruchy nie wyrażał – szedł bo było jedzenie. Dopiero po akceptacji ojca wyraził skruchę. Czyli dobroć Boża do upamiętnia prowadzi. Prince wymienia to w swoich książkach. Nie da sie wszystko w jednej napisać. On pokazuje ze najpierw jest łaska, a za nią następują zmiana. I tak ma wyglądać życie wierzących. Pod laską cały czas. RZ. 6. 14 Albowiem grzech nad wami panować nie będzie, bo nie jesteście pod zakonem, lecz pod łaską.

+ Prince „Drogi przyjacielu, Bóg nie dokonuje dzisiaj sądu nad grzechami Ameryki ani żadnego innego kraju. Ameryka i jej grzechy zostały już osądzone. Gdzie ? Na krzyżu Jezusa” Prince naucza, że nie będzie sądu nad żadnym krajem – ani teraz ani później. Jezus mówi coś zupełnie innego. (Łukasz 17.26-27, Marek 6.11, Mateusz 10.15 nie mówiąc o Objawieniu 11.18 i inne wersety z tej księgi).

+ „W momencie przyjęcia Jezusa Bóg dał Ci na zawsze szóstkę za godne stanie przy Nim” – to niestety jest piękne ale nie prawdziwe zdanie. Czeka nas sąd – Rzym 14.10, 2 Kor 5.10, czy kluczowy 1 Kor 3.12-15. Będziemy oceniani na podstawie naszych uczynków. Niektórzy nie dostaną żadnej nagrody inni otrzymają taką nagrodę. Oczywiście będziemy zbawieni bez względu na fakt otrzymania lub nie nagrody. Szóstka, o której mówił Prince nie jest więc niczym automatycznym. Wyrwane zdanie z całego rozdziału. Ale jednocześnie stwierdzasz , że będziemy zbawieni. I o to chodzi w książce.

+ kluczowa kwestia, najbardziej dyskusyjna i kontrowersyjna to podejście do pokuty. Dotyczy to zarówno nauczania J. Prince’a jak i innych mniej znaczących nauczycieli tego kierunku. W nauczaniu pastora z Singapuru pokuta oznacza tylko zmianę myślenia (i nic więcej). Jest to spłycenie tego, czym biblijna pokuta jest. Spłycając znaczenie pokuty powodujemy, że grzech, którego Bóg przecież nienawidzi nie jest aż takim problemem. Z biblijnego kontekstu jest to całkowita przemiana umysłu, serca i naszego życia. Zaczyna się od wyznania grzechów, które popełniliśmy, przyjęciu przebaczenia i wolności od nich, ale też jest wewnętrzną transformacją, która obejmuje całe nasze myślenie, wartości, aspiracje, uczucia. Słownik Biblijny Stronga definiuje pokutę jako „myśleć inaczej, przemyśleć, mieć wyrzuty sumienia, żałować”. Inaczej mówiąc zmień myślenie i kierunek swojego życia. A więc pokuta wywołuje całkowite i kompletne zmiany w życiu. Czyli inaczej mówiąc, pokuta to nie kwestia emocji, ale to wewnętrzna decyzja, oznacza śmierć własnego ja. To oddzielenie się od świata (święty – oddzielony od…do…) ku Bogu, ku Królestwu Jezusa. Pokuta nie jest, więc przejawem legalizmu, jakąś starą zasadą, ale normalną, codzienną częścią życia osoby wierzącej. Pince nie wierzy w konieczność pokuty osób wierzących, mówi że Paweł nie nauczał o pokucie. Jednak i w tej kwestii prawda jest zupełnie inna np. 2 Kor 7.2-12, Efezjanie 4.17-24, 2 Tymoteusza 2.19-21, Tytus 2.11-15. Kościół powstał na głoszeniu dobrej nowiny osobom niewierzącym, którą częścią była też pokuta i nawrócenie (Dzieje 3.19, Łukasz 24.47). Znów dodajesz swoje do pokuty. Meta noja. Zmiana wiedzy. Jedni płaczą kiedy do nich dociera inni radują się. Było kazanie na ten temat niedawno. I wyrywasz z kontekstu. Pokuta to zwrócenie sie do Boga. Jezusa. To nie jest wypowiedzenie jakiejś modlitwy. Ludzie potrafią wypowiadać pokutnicze modły, a życie ich się nie zmienia. A owocem pokuty jest zmiana życia. Mieszasz pojęcia. Człowiek po pokucie jeszcze bywa że upada nie radzi sobie ale już dąży do zmiany. Ale nie da się powiedzieć ze nie pokutował. A Prince mówi, że w ich kościele podczas każdego kazania odbywa się pokuta. Kiedy słuchają słowa, które przemienia i kieruje do bliskości z Jezusem.

+ niebezpieczeństwo antynomianizmu, czyli nauczania, że w nowym przymierzu nie ma, nie istnieje żadne prawo moralne (odrzucenie dekalogu). Krew Jezusa załatwiła sprawę, a obecny czas łaski oznacza, że wszystkie zasady (a więc legalizm) Starego Testamentu, dekalog zostały całkowicie usunięte. Oczywiście nie podlega żadnej dyskusji, że Jezus na krzyżu wypełnił prawo Starego Testamentu, usunął prawo świątynne i jego reguły (Hebrajczycy 8.13), ale nie prawo moralne i etyczne (dekalog, który nadal obowiązuje). Jezus tego prawa nie odwołał. W Nowym Testamencie obowiązuje dalej prawo nadane przez Boga inaczej nie byłoby w listach częstego do nich powrotu (cudzołóstwo, kradzież, pożądanie, czczenie kogoś innego niż Boga etc.). Nie można, więc powiedzieć, że grzech w życiu osoby wierzącej nie ma dla Boga żadnego znaczenia, bo tak nie jest. Grzech przerywa naszą relację z Bogiem. Jak wierzący powinniśmy więc pokutować ze swoich grzechów (pomaga nam w tym sumienie) i nie możemy się nazwać, że jesteśmy już wiecznie doskonali w ciele. Nasz duch jest dokonały, stał się nowym stworzeniem, ale dalej jesteśmy w ciele i toczymy walkę. Nie jesteśmy więc bez prawa. Kiedyś podobnie mówiłem ale kiedy zrozumiałem łaskę przestałem walczyć i zacząłem chodzić w zwycięstwie nad grzechem. To działa.

+ w nauczaniu „łaski” spotykamy poglądy, że słowa Jezusa, jakie znajdujemy w Ewangeliach wypowiedziane przed zmartwychwstaniem nie dotyczą kościoła, nie dotyczą nas (były przed ustanowieniem nowego przymierza). Dopiero apostoł Paweł zaczął głosić przesłanie „Łaski”, wcześniej według piewców tego kierunku nie było ono znane. To już samo w sobie jest niebezpieczne i wiele starożytnych herezji było związane z tego rodzaju myśleniem.

+

+ Ale o tym już pisał Hagin. I po części w niektórych wypowiedziach tak jest, że coś w NT działa inaczej. Na przykład Hagin pisał, że w Ojcze nasz prosimy by przyszło królestwo. A po zmartwychwstaniu wyznajemy, że jestesmy w nim. Inna sprawa, że ktoś na razie wyznaje i nie widać owoców, ale fakty się zmieniły. Bo królestwo juz jest. Rz.14.17. Przed zmartwychwstaniem smierć panowała, a po zmartwychwstaniu smierć pokonana, a to też zmienia wszystko.

+

+ podobnie rzecz się ma ze Starym Testamentem. W nauczaniu łaski mamy do czynienia z jego prawie całkowitym ignorowaniem. Jeśli jest używany to tylko jako ilustracja nauczania „łaski”, ale nie bierze się go pod uwagę, jako czegoś co jest aktualne dzisiaj. A przecież Paweł przypominał Tymoteuszowi, że całe pismo mówiąc o Starym Testamencie jest natchnione etc. (Nowy był w trakcie pisania) A więc z perspektywy czasów, w jakich żyjemy możemy powiedzieć, że Stary i Nowy Testament są organicznie ze sobą złączone i nie można pomijać jednego kosztem drugiego. Jeden nie znosi drugiego, oba się wzajemnie uzupełniają. Racja. Uzupełniają sie tylko ze na zasadzie, że NT tłumaczy ST. ST jest cieniem nowego. Czytając ST widzimy cień przyszłych spraw, które są w pełni zrozumiałe TYLKO w Jezusie. W dodatku nigdzie nie słyszałem by ktoś tak uczył z nauczycieli łaski. Na przykład Wommack , który jest prekursorem dzisiejszego nauczania łaski swoje objawienie oparł w większej części na ST.

+ z nauczaniem „łaski” związany jest też pogląd teologiczny „raz zbawiony na zawsze zbawiony”. Jednak nie znajduje to w 100% potwierdzenia w Słowie. W Biblii jest wiele zachęcających czytelnika fragmentów, które mówią o tym, że trzeba wytrwać do końca, że toczymy w swoim życiu walkę z grzechem: Mateusz 24.13, Rzymian 11.22 Objawienie 2.4 Objawienie 3.1-6. Czy też jest też zachęta do trwania w wierze 1 Kor 16.13 i 1 Kor 15.2 Kolosanie 1.22-23, Rzym 1.17 – poprzez próby wzrastamy i uczymy się. Bóg wypracowuje w nas swoją naturę i jednocześnie oczyszcza nas z tego co go nie zadawala. TA sprawa jest dyskutowana od 2000 lat i teraz my nic nie dodamy mądrego do dyskusji. Collin Die z Londynu tłumaczy fajnie dlaczego on tak wierzy. I w jego duszpasterstwie to działa. Z jego obserwacji to działa tak, że ludzie łatwo rezygnują z Boga, bo nie dają radę i mówią sobie, ze już nie wrócą do kościoła i wiary bo to nie ma sensu. Zniechęcenie pokonuje wiarę. Jeśli uwierzą, ze Jezus i zbawienie w nich jest mocniejsze niż ich upadki, to wtedy pokonują pokusy i wracają. I na to jest masa wersetów w Biblii. Więcej niż o sadzie, którymi ty w kółko operujesz.

+ nauczanie „łaski” jest też nazywane neomarcjonizmem, gdyż w pewnym sensie zawiera zmodyfikowane jego elementy. Marcjon nauczał, że są dwa bóstwa – Jahwe ze Starego Testamentu i Abba łagodny, dobry Bóg Nowego Testamentu. Odrzucał, więc Stary Testament, stworzył własną Biblię składająca się z 10 listów Pawła i 2/3 Ewangelii Łukasza. W nauczaniu „łaski” widać też te kwestie – zły Bóg Starego Testamentu i Jezus, który objawia prawdziwe oblicze, cechy Boga. Wprowadza to zamieszanie do umysłów wielu wierzących, gdyż pokazuje się, że Bóg Starego Testamentu to jakiś inny Bóg, że to jest Bóg zazdrosny, zły, nieprzebaczający (np. pozycja Richard’a Dawkins’a „God Delusion” przedstawia te kwestie, chociaż z innej duchowej perspektywy). Klasyczny marcjonizm uczył, że Jezus przeciwstawił się bogowi Starego Testamentu i zaczął głosić Ewangelię miłości, a nie sądu. Marcjon także nauczał, że aby być zbawionym należy kochać Boga i oddać mu się bezgranicznie. Jak widać pewne elementy tego nauczania możemy rozpoznać w nauczaniu „łaski” głoszonej przez Pince’a i jemu podobnych.

Tych bzdur o marcjonizmie nawet nie chce komentować. Prince mówi ze trzeba pozwolić Bogu by nas kochał. A Jezus jest Bogiem ST JAK I NT.

+ nauczanie „łaski” w swojej radykalnej formie niesie też znacznie poważniejsze niebezpieczeństwo, które jest w sumie konsekwencją przyjęcia tak pojmowanej łaski. Mam na myśli tzn. uniwersalizm. Jest to pogląd mówiący, że ostatecznie wszyscy ludzie będą zbawieni, bo Bóg jest miłością i jest dobry i nikogo nie wyśle do piekła. (książka „Love wins” Roberta Bella) Skrajni głoszący tego kierunku mówią wręcz, że i sam diabeł nie będzie potępiony. Biblia mówi na ten temat coś zupełnie innego. Jeśli Twoje imię nie jest zapisane w księdze życia to nie dostaniesz się do nieba. Oznacza to, że głoszenie prawdziwej, pełnej Ewangelii zawiera w sobie naukę o piekle, sądzie, krzyżu, upamiętaniu, pokucie, przemianie życia etc.

Ta herezja dotyczy nie biblijnie wierzących. Wyznajemy że niema potępienia dla tych, kto jest w Jezusie. A nie dla każdego. No i wierzymy w pełną ewangelię – o piekle, że przez Jezusa jestesmy wolni od niego i tylko przez Jezusa da się to zrobić. O sądzie – że władca tego świata został osądzony. O krzyżu – że tam jest pełnia odkupienia. Upamiętanie (metanoia) – zmieniamy obraz Boga i to pomaga biec do niego w upadkach i trudach. Pokuta – synonim upamiętania w polskich Bibliach. Przemiana – jest możliwa tylko przez obecność Jezusa w życiu człowieka. We wszystko to wierzymy tylko wiemy że źrodłem tych rzeczy jest Bóg, a nie nasze starania się. I nawet jeśli ktoś cos z tych rzeczy nie będzie robił, ale się rozkocha w Jezusie, to Bóg go uwolni. Bo wiara nie jest matematyką, a bliskością w której formuły nie działają. Napiszę obrazobórczą myśl. Protestantyzm przez wieki wypracował tradycję, która mówi co po czym trzeba zrobić by dostąpić nieba. Ale Jezus tak nie uczył. W Ew. Jana do Nikodema mówił o narodzeniu się z góry a rozdział pózniej do Samarytanki o uwielbieniu w duchu i prawdzie. I jedno i drugie miało doprowadzić do nieba. I nie było tam o piekle, pokucie, sądzie itd. Kobieta, która uwierzyła została z jedyną wskazówką – bądź czcicielem. I co na to protestanci? Bóg w Jezusie łamie wszystkie ramki. I wlasnie Jezus jest pełną Ewangelią. Tylko trzeba mieć odwagę by mu w pełni zaufać, nie opierając się na swoich metodach, które też mogą się stać religią.

Życzę ci poszukiwań Jezusa i jego łaski. Tylko w łasce jest przemiana życia. Nie chciałem zbyt dużo pisać, bo jest masa Kazań i książek na te tematy. Tylko trzeba chcieć znaleźć.

Charles Finney o uświęceniu. 

Jak przezwyciężyć grzech?
Rzekli więc do niego „Cóż mamy czynić aby wykonywać dzieła Boże? odpowiedział Jezus i rzekł im „to jest dzieło Boże wierzyć w tego, którego on posłał” / Ew.Jn.6.28-29 /
Spotykam bardzo wielu zaniepokojonych chrześcijan, którzy zadają pytanie co mają robić aby przezwyciężyć świat, ciało i szatana. Oni nie dostrzegają faktu, „że zwycięstwo, które zwyciężyło świat, to wiara nasza” /1 Jan 5.4/, i że „tarczą wiary” mają „zgasić wszystkie ogniste pociski złego” /Ef.6.16/ Pytają „Czemu jestem zwyciężony przez grzech? Dlaczego nie mogę być ponad jego mocą? Dlaczego jestem niewolnikiem swoich pragnień i namiętności. Oni szukają wokół siebie powodu tej duchowej nędzy i śmierci. Czasami myślą, że odkryli odpowiedź w zaniedbaniu to jednego obowiązku to drugiego. Czasami wyobrażają sobie, że powodem ich nędzy jest poddanie się temu czy innemu grzechowi. Podejmują wysiłek w tym kierunku i łatają swoją sprawiedliwość w jednym miejscu czyniąc jednocześnie dziurę w innym. W takim stanie żyją latami, a będąc w zamkniętym kole, stawiają zapory z piasku przeciwko strumieniowi swego własnego zepsucia. Zamiast natychmiastowego „oczyszczenia swych serc wiarą”, starają się zatamować, wylewające się z nich strumienie gorzkich wód.
„Dlaczego grzeszę” – pytają i szukając powodu dochodzą do tego samego wniosku, „Ponieważ zaniedbuję taki a taki obowiązek” Ale jak mam uwolnić się od grzechu? Zwykle udzielają sobie odpowiedzi. „Przez czynienie mego obowiązku tzn. zaniechanie grzechu”. Dobre pytanie w tym miejscu powinno brzmieć: Dlaczego zaniedbują swoje obowiązki? Dlaczego wciąż dopuszczają się grzechu? Co jest tego główną przyczyną? Wszystko to z powrotem prowadzi nas do sedna sprawy. Jak przezwyciężyć tą zepsutą naturę, tą nikczemność, te nasze grzeszne zwyczaje. Odpowiadam: „tylko przez wiarę”. Żadne uczynki prawa nie dają nam najmniejszej mocy do przezwyciężenia naszych grzechów, ale raczej wzmacniają dumę i powodują niewiarę.
Wielkim podstawowym grzechem będącym fundamentem wszystkich innych grzechów jest niewiara. Pierwszą rzeczą, którą musimy uczynić to, odrzucić ją i uwierzyć Słowu Bożemu. Nie może być żadnego uwolnienia z grzechów bez wiary, „gdyż wszystko co nie jest z wiary jest grzechem” /Rzym.14.23/. „Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu /Hbr.11.6/. W ten sposób widzimy, że cofający się i oskarżany chrześcijanin, który z ledwością opiera się grzechowi, prawie zawsze próbuje przez uczynki prawa zdobyć wiarę. Pości, modli się, czyta, boryka się i pozornie się zmienia, i w ten sposób stara się zdobyć łaskę. Ale wszystko to czyni na próżno. Pytasz może: „Czy może nie mamy pościć, modlić się czytać i zmagać się? Czy mamy nic nie czynić, tylko siedzieć w płytkim poczuciu bezpieczeństwa i braku działania” Odpowiadam: Musicie wszystko czynić co Bóg wam przykazuje, ale musicie zacząć od tego na co On wskazuje i czynić to w sposób przez Niego przykazany. Ćwiczcie wiarę czynną w miłości /Gal.5.6/. Oczywiście swoje serca przez wiarę! Uwierzcie w Syna Bożego! /1Jana 5.10/.
Czym jest wiara?
Pierwszym krokiem do posiadania wiary, jest zrozumienie prawdy biblijnej. Ale samo to, jeszcze nie znaczy że, ją posiadamy, gdyż Szatan również ją ma i drży /Jak.2.19/ Drugim zaś krokiem do posiadania wiary, jest zgoda serca na prawdę zrozumianą przez umysł. Jest to szczere zaufanie lub odpoczynek umysłu w tej prawdzie i poddanie siebie pod jej wpływ. Łatwo można teraz zobaczyć, że bez zgody woli nic nie może istnieć oprócz powierzchownego posłuszeństwa Bogu. Czyż uczynki prawa nie mogą być wykonywane bez wiary? Możemy czynić je ze strachu lub z nadziei, bądź jakiś egoistycznych motywów, nie mając jednocześnie zaufania iż możliwym jest służenie Bogu w sposób naturalny z miłości i posłuszeństwa serca. Oświadczam więc, że szukanie łaski wiary przez zwykłe ludzkie uczynki jest zupełną obrzydliwością. Jest to tak ohydne jak staranie się o kupno za pieniądze Ducha Świętego. /Dz.Ap.8.20/ Jest to odrzuceniem świadectwa Słowa Bożego mówiącego nam o naszej całkowitej nieprawości, bezradności a staraniem się o to by oddać w zastaw naszą niewiarę i uczynki bez serca Świętemu nieskończonemu Bogu. Jest to próba kupna Jego przychylności, zamiast zaakceptowania łaski jako Jego suwerennego daru. Udzielać innej odpowiedzi trwającemu w niewierze i zapewnianie go aby wykonywał jakąś pracę z oczekiwaniem, że przez nią zdobędzie wiarę, to utwierdzenie grzesznika w jego własnej sprawiedliwości. Równoznaczne jest to z przedłużeniem jego zbuntowanego stanu oraz doprowadzeniem go do zakotwiczenia w nadziei płynącej z własnej sprawiedliwości, co w końcowym efekcie daje zniechęcenie i złorzeczenie Bogu. Ponieważ upamiętanie, wiara, miłość i każde inne święte zadanie wymaga i wynika z wiary, więc niemożliwym jest upamiętanie się bez zaufania w naturę i żądania Boga. Gdyż, czym jest upamiętanie jeśli nie serdecznym wywyższeniem Boga a potępieniem siebie. To też niemożliwą rzeczą jest doświadczanie ufającej miłości do Boga bez wiary. Poddanie się Bogu wymaga ćwiczenia naszego zaufania do Niego i Jego żądań. Wiara jest jedynym stanem ludzkiej duszy, która przyjmuje Chrystusa do serca z wszystkimi Jego silnie uświęconymi wpływami. Biblia pokazuje nam, że stan uświęconej duszy wynika z faktu, iż znajduje się ona pod wpływem zamieszkującego w niej Chrystusa. Dlatego zadaniem wiary jest otwarcie drzwi, przez które Chrystus ma być przyjęty aby rządził w sercu. Jeśli znajdujemy się w takim stanie to właściwą rzeczą jest czynienie tego co akceptuje zamieszkujący w nas Chrystus. Jeśli to jest czynione, wszystko inne będzie także uczynione, lecz jeśli to jest zaniedbane, także wszystko inne będzie zaniedbane.
Kilka pomocnych uwag
1. Widzę dlaczego Kościół nie jest uświęcony. Jego członkowie nie dostrzegają funkcji i konieczności wiary, jako jedynie mogącej przynieść właściwe posłuszeństwo Bogu. Są zamieszani w starania zdobycia wiary przez uczynki prawa, zamiast doświadczenia tej wiary, która może uczynić w nich czyste serca. W ten sposób poszukują oni na próżno uświęcenia. Powszechną rzeczą, jaką można zobaczyć jest widok chrześcijan zajętych zewnętrznym staraniem i uczynkami: postem, modlitwą, dawaniem, robieniem i zmaganiem się, ale w tym wszystkim nie wydających owocu Ducha „miłości, radości, pokoju, cierpliwości uprzejmości, dobroci, wiary, łagodności, wstrzemięźliwości. Przeciwko takim nie ma prawa /Gal.5.22-23/.
2. Widzę dlaczego Biblia kładzie tak duży nacisk na wiarę.
3. Widzę jaką trudność mają ci którzy idą za Panem w ciągłym nastroju narzekania. Wydaje się że wiedzą, że się mylą, ale nie rozumieją gdzie tkwi główny powód ich pomyłki. Czasami uważają, że zaniedbanie pewnego obowiązku jest ich główną trudnością. Czasami skupiają swój umysł na czymś co według nich, jest ich główną trudnością. Oni postanawiają uwolnić się z tego czy innego grzechu i praktykują to samozaparcie i ten obowiązek a wszystko to bez wiary, która wypełnia serce miłością. Kręcą się w około, nie wiedzą, że nie wiara jest ich wielkim potępiającym grzechem, bez którego usunięcia żaden inny grzech nie może być wybaczony, ani z żadnego innego grzechu nie można się upamiętać. Wszystkie ich uczynki są całkowicie obłudne i opierające się na prawie – próżne dopóki nie doświadczą wiary.
4. Jeśli osoby bez wiary, nie uświęcone decydują się przestrzegać przykazań Bożych, ich uczynki będą oparte tylko na prawie, własnej prawości i spowodują zniszczenia. Dla nich wskazania Ewangelii tak samo jak przykazania prawa są strasznym dołem błotnistej gliny. A kiedy wrzucą człowieka w taką dziurę to im bardziej stara się on z niej wydostać, tym głębiej się w nią zapada, każdy wysiłek dążący do osiągnięcia posłuszeństwa bez wiary jest grzechem, ponieważ utwierdza on człowieka w własnej sprawiedliwości a to oddala go dalej i dalej od Boga i prawdziwej nadziei. A im bardziej stara się wydostać tym bardziej alarmującym staje się jego przypadek. Glina otacza go coraz silniej, dusi go i zabija. Dla niewierzącego serca, przykazania Boże stają się taką dziurą i pułapką. Bez wiary zaś jest tylko zniszczenie, potępienie i grzech.
5. Dla niedbałego, nieprzebudzonego grzesznika, który nic nie wie o swoim zgubieniu, mogłoby być ważną i właściwą rzeczą, skierowanie jego uwagi na Prawo Boże, ale nie po to by stał się świętym, ale by przekonać go o grzechu. W ten sposób Chrystus wymaga od bogatego młodego człowieka zachowywania przykazań, lecz wskazując mu zarazem jego wielką miłość do świata.
6. Widzę jak dla Żydów i wszystkich niewierzących przykazania Boże są zawadzającą przeszkodą. Cała ich zewnętrzna na nie zgoda jest bezużyteczna i niszcząca. Miłość bez wiary jest niemożliwa. Konsekwentne miłosierne wskazówki i instrukcje zawarte w biblijnych zasadach postępowania są dla nich pożywieniem ich własnej sprawiedliwości a zatem pułapką śmierci. Ale dla tych, których dusze są pełne wiary i miłości, przykazania Boże są wskazówką, której potrzebują gdy w swej niewiedzy usilnie starają się dowiedzieć co mają czynić aby chwalić Boga „Rób to i unikaj tego ” itp. są rzeczami, które serca przepełnione miłością będą używały jako koniecznej wskazówki ich Ojca Niebieskiego.
7. Ktoś może zapytać „Czyż ludzie nie uczą się doświadczać wiarę przez to, co nazywasz wysiłkami opartymi na Prawie i przez posłuszeństwo do wskazówek w nim zawartych. Nie. Oni tylko uczą się na własnej skórze, że wszystkie takie wysiłki są bezwartościowe a sami oni są zupełnie zdeprawowani i zależni od tego, w co powinni uwierzyć na początku. Oni decydują się na modlitwę, czytanie, zmaganie się, oczekując w każdej modlitwie, którą zanoszą, na każdym spotkaniu w którym uczestniczą, uzyskać łaskę i wiarę. Ale oni nigdy nie wierzą, aż są zupełnie zniechęceni i zrozpaczeni uzyskiwaniem pomocy w ten sposób. Historia nawrócenia każdego, „według siebie sprawiedliwego” grzesznika i uświęcenia każdego zaniepokojonego chrześcijanina rozwinęła by tę prawdę, że uwolnienie nie przychodzi, aż ich własne doświadczenie nie udowodni im, że wysiłki ich oparte na własnej sprawiedliwości są zupełnie próżne i należy ocenić je jako bezużyteczne a całą sprawę oddać suwerennemu miłosierdziu Boga. To poddanie się miłosierdziu Bożemu jest właśnie tym aktem wiary, który powinni oni przeżyć na samym początku, a którego nie doświadczyli aż każdy inny sposób stał się dla nich zawodny.
8. Być może powiesz: „Jeśli przez zmaganie się z grzechem, w swojej sprawiedliwości odkrywają oni swoją nieprawość i zależność od Boga i w ten sposób na podstawie własnego doświadczenia poznają prawdę Bożą, dlaczego nie zachęcać ich do podjęcia się tych zmagań jako przynajmniej okrężnej drogi do zdobycia wiary? Odpowiadam: „Bluźnierstwo, pijaństwo i jakiekolwiek z najbardziej szokujących grzechów mogą być i często były środkami osądzenia, które zaowocowało nawróceniem, ale dlaczego mamy popierać te rzeczy jako przynoszących niektórym zbawienie. Prawda jest taka, że gdy uwaga grzesznika jest obudzona i jest on osądzony, zadaje pytanie: „Co mam robić”, i gdy chrześcijanin zmagający się z pozostającym w nim zepsuciem, zadaje to samo pytanie to czy powinni oni być wrzuceni w tą straszną dziurę, o której mówiłem? Czy nie powinniśmy im odpowiedzieć słowami „To jest dzieło Boże: wierzyć w tego, którego On posłał.
9. Pozwól mi powiedzieć do Ciebie, który zadałeś pytanie „Jak mogę przezwyciężyć grzech? Nie czekaj na post, czytanie, modlitwę – nie oczekuj bycia uwolnionym z jakiegoś grzechu w swojej niewierze. Możesz uwolnić się z jakiegoś jego zewnętrznego przejawu możesz zastąpić przeklinanie-modleniem, czytanie gazet – czytaniem Biblii, kradzież i bezczynność – pracą i uczciwością, picie – trzeźwością, i cokolwiek jeszcze chcesz, ale w końcu to wszystko nie jest niczym innym jak zmianą jednej formy grzechu na drugą, różnicowaniem sposobu twojego buntu wobec Boga. Pamiętaj jeśli trwasz w niewierze, niezależnie od swojego zachowania, jesteś cały czas buntowniczo nastawiony wobec Boga. Wiara bowiem uświęciłaby twoje serce i twoje uczynki, które byłyby dokonane w Jezusie i przyjęte przez Boga. Drogi przyjacielu pytasz czy zdobędziesz świętość przez czytanie Biblii lub przez modlitwę i post, albo może przez te wszystkie czyny razem. Teraz pozwól temu słowu odpowiedzieć Tobie czy jakieś z tych rzeczy, gdy nie masz wiary, sprawią że wzrośniesz lub znajdziesz ulgę. Mówisz o byciu w ciemnościach o zniechęceniu. Nic dziwnego, że tak jest, ponieważ szukałeś uświęcenia w zewnętrznych uczynkach. Potknąłeś się o „kamień obrazy” /Rzym.9.32/ Jesteś w dziurze pełnej gliny. Natychmiast doświadcz wiary w Syna Bożego. Jest to pierwsza i jedyna rzecz jaką masz zrobić, aby twoje stopy spoczęły na Skale – a Bóg natychmiast włoży w twoje usta nową pieśń /Ps.40/.

Jak ewangelizować muzułmanów. 

Podzielę się myślami z konferencji gdzie zabrzmiało nauczanie na temat ewangelizacji muzułmanów. Były muzułmanin, a teraz pastor podał najważniejsze myśli o tym jak dotrzeć do swoich rodaków.

  1. Nie bój się ich! Większość muzułmanów nie są terrorystami. Ne musisz znać odpowiedzi na ich wszystkie pytania. W Europi na razie za głoszenie muzułmanom was nie aresztują. I oni was nie zabiją.

2. Starające zbudować z nimi osobistą relację. Zaprzyjaźnij się.

3. Nie buduj relacji z płcią przeciwną.

4. Bądź dobrym słuchaczem. Nie spiesz się ładować ich swoimi doktrynami.

5. Podczas dyskusji pamiętaj, że ważne jest nie zwycięstwo w dyskusji, a w zbawieniu. Przybliżaj mu Królestwo Boże.

6. Znaj dobrze Biblię. Przeczytaj Koran.

7. Bądź gotów odpowiedzieć na główne pytania, które muzułmanie zadają chrześcijanom. Tutaj jest potrzebne przygotowanie.

8. Bądź inicjatorem przyjaźni i dialogu.

9. Módl się za liderów ISIS, by spotkali Jezusa i uwierzyli.

10. Odróżniaj tematy ważne od nieważnych. Nie jest ewangezacją przekonywanie do jedzenia wieprzowiny.

11. Opowiadaj historie wspólne dla nich i dla nas. Na przykład historia z Edemskiego ogrodu, oni ją rozumeją z trudem.

12. Muzułmanie kochają słodycze. Zaproś na herbatę czy kawę z czymś słodkim.

13. Nie musisz odpowiadać na pytania na które nie znasz odpowiedzi.

14. Twoje osobiste świadectwo ma największą moc. Opowiedz o swoim spotkaniu z Jezusem.

15. Używaj historie Biblijne, które opowiadają o zbawieniu w Jezusie. Mocna historia na przykład o miedzianym wężu na pustyni, dobrze tłumaczy zbawienie.
Od siebie jeszcze dodam taką historię. Kiedyś w Egipcie na wycieczce podali wszystkim mocny alkohol. Ja odmówiłem. Miejscowych to mocno zdziwiło. Spytali dlaczego nie pije, przecież wszyscy chrześcijanie piją. Okazało się, że dla nich wszyscy Europejczycy są chrześcijanami. Bo taką mamy historię. To tak jak dla nas wszyscy Arabowie to muzułmanie.
Powiedziałem im, że nie każdy Europejczyk jest chrześcijaninem, bo nim jest tylko ten, kto wyznał Jezusa swoim panem. Byli zdziwieni, że nie mam kochanki, nie chodzę na prostytutki, nie kradnę, modlę się itd. (Przepraszam, że się tu chwalę). Kiedy opowiedziałem o swoim stylu życia bez grzechu, z rodziną, dziećmi itd stwierdzili, że jestem muzułmaninem. A nawet lepszy niż wielu z nich. Wyjaśniłem im, że takim uczynił mnie Jezus. Powiedzieli, że Koran uczy o Jezusie też i wiedzą, że Jezus ma przyjść. I nagle rozmowa zeszła na Jezusa. Słuchali.
Byliśmy na Saharze. Było upalnie, a ja czułem, jak Duch unosił się nad pustynią dotykając serc tych dobrych i prostych ludzi.

Zapomniane żródło.

Parę lat temu gościliśmy Suzette Hattingh, długoletnią współpracowniczkę ewangelisty Reinharda Bonnke’go, znanym z ogromnych zebrań w Afryce, którym towarzyszą liczne uzdrowienia i cuda. Suzette poszła w ślady swego ojca duchowego i zaczęła robić podobne zebrania przeważnie w Indonezji i w Papua. Widzieliśmy na własne oczy jak Duch poruszał się na spotkaniach w Warszawie.

Dużo rozmawialiśmy z Suzette o zdobywaniu ludzi dla Jezusa. Opowiadała o tym jakie osiągnięcia w tej kwestii maja kościoły w różnych krajach świata, a była w wielu krajach głosząc na konferencjach. Europa według niej jest na szarym końcu rozwoju kościoła. Nazwała kilka kościołów europejskich, które mają sukces na polu ewangelizacyjnym i jednocześnie nie idą na kompromis w głoszeniu ewangelii.

Kiedy zaczęliśmy rozmawiać o Polsce i trudnościach duchowych w kraju, nagle powiedziała, że powinnismy zrobić pewną rzecz. I to może pomóc przełamać duchowy zastój.

Róbcie na każdym spotkaniu kościoła Wieczerzę Pańską – powiedziała stanowczo, w swoim stylu. Znała jeden kościół w Niemczech, który w ten sposób zmienił atmosferę w mieście i ludzie zaczęli pragnąc Boga i przychodzić do kościoła. Wydało mi się to niepraktycznym i trochę niezrozumiałym. Odłożyłem ten pomysł na daleką półkę w swojej głowie. Czasami rozmyślałem nad tym zagadnieniem, ale nie miałem żadnego światła i prowadzenia od Boga.

Minęły dwa lata. I nagle temat wrócił. Zacząłem widzieć w Biblii więcej myśli na ten temat. Gdzieś usłyszałam mocne nauczanie o wieczerzy. I Bóg zaczął mi pokazywać niezgłębione bogactwa.

Kiedy Jezus ogłaszał nowe przymierze powiedział o kielichu – to jest nowe przymierze. Nie mówił, że krew którą przeleje na krzyżu będzie Nowym Przymierzem. Chociaż wiemy, że właśnie ta krew jest krwią przymierza. Ale kielich ostatniej wieczerzy nazwał przymierzem po to, byśmy 2000 lat pózniej mogli doświadczać mocy przymierza. Podnosząc kielich na każdym nabożeństwie, doświadczamy moc Nowego Przymierza, przez który zostały złamane wszystkie mocy diabelskie nad życiem wierzących.

Pewnego razu wierzący z Koryntu zapytały Pawła, dlaczego mimo naszej wiary mamy tyle chorych w kościele i wielu umarło? Takie pytanie musiało zaistnieć, bo Paweł odpowiedział na niego słowami: „dlatego miedzy wami tyle chorych…” Bowiem przystępowali do wieczerzy bez szacunku i wiary. Ja kiedyś myślałem, że dlatego, że mają tyle grzechów, dlatego dopadło ich przekleństwo jako konsekwencje ich grzechów. Ale Paweł nie określił, tego jako przyczyny chorób.

1Kor 11.25 Także i kielich, gdy było po wieczerzy mówiąc: Ten kielich jest nowy testament we krwi mojej; to czyńcie, ilekroć pić będziecie, na pamiątkę moję 26 Albowiem ilekroć byście jedli ten chleb i ten kielich byście pili, śmierć Pańską opowiadajcie, ażby przyszedł. 27 A tak, kto by jadł ten chleb, albo pił ten kielich Pański niegodnie, będzie winien ciała i krwi Pańskiej. 28 Niechże tedy człowiek samego siebie doświadczy, a tak niech je z chleba tego i z kielicha tego niechaj pije. 29 Albowiem kto je i pije niegodnie, sąd sobie samemu je i pije, nie rozsądzając ciała Pańskiego. 30 Dlatego między wami wiele jest słabych i chorych, i niemało ich zasnęło.

W. 25 – kielich jest Nowym Testamentem. Czyli decyzja, że Bóg nas uwolnił i wziął pod ochronę bez naszych wysiłków, a przez wysiłek Jezusa na krzyżu.
W. 26 – śmierć opowiadacie. W momencie śmierci rozdarta się zasłona, która jest symbolem oddzielenia nas od Boga i wszystkich jego łask.
W. 29 – slowo, które znaczy rozróżniać. Jeśli nie widzisz ciała i krwi w symbolach wina i chleba, to spożywasz niegodnie. To nie znaczy, że ty jesteś niegodny przez grzech, tylko że nie masz należytego szacunku. I grecki tekst tak to potwierdza. Słowo anaxios znaczy lekceważąc. Jeśli lekceważymy wieczerzę to mamy wiele chorych wsród nas, bo nie mamy dostępu do mocy zawartej w kielichu.

Jan Hus miał objawienie na ten temat. Właśnie symbolem Husytów został kielich otoczony przez promienie, które jakby wychodzą z niego. Historycy mówią, że przez około 100 lat Husyci nie przegrali żadnej bitwy z wojskami katolickich królów, którzy na życzenie Watykanu, chcieli spacyfikować Husycką prowincję. Wojska katolickie widząc flagi z kielichem Nowego Przymierza wpadały w panikę, a nawet zaczynały uciekać. Jeśli symbol na fladze miał taką moc, to jaką potęgę ma Sam Kielich?

Ktoś spytał mnie – i dlaczego zajęło ci 2 lata by to zrozumieć? Dobrze, że tylko tyle, bo niektórzy nie zrozumieli tego przez całe życie. A po drugie ważnym dla mnie jest by Duch Święty wytłumaczył mi to, nie jesteśmy prowadzeni przez ludzi, a przez Boga. Ludzie pomagają rozumieć, ale słowo ma przyjść od Boga.

Od 9 miesięcy mamy na każdym spotkaniu Wieczerzę. Słyszę od ludzi, jak mocno czują dotyk łaski za każdym razem kiedy przystępują do stołu. Czują się wypełnieni Duchem i przezywają obecność Jezusa. Tak jak w drodze do Emaus. W momencie kiedy Jezus złamał chleb z uczniami, zniknął, a im otworzyły się oczy i poznali Jezusa.

Przychodzimy do kościoła każdy z własnymi troskami, ale kiedy jest łamany chleb, to otwierają sie nam oczy. Zaczynamy widzieć Jezusa, a przestajemy widzieć problemy i troski i szarą rzeczywistość. A kiedy widzimy Jezusa przemieniamy się w ten sam obraz.

Precz z tanią łaską. 

Cała rzesza wierzących wykorzystuje łaskę, a raczej ewangelie łaski, by usprawiedliwiać swój grzech. Ale tu powstaje mały problem. Łaski nie da sie wykorzystać dla własnej korzyści. Bo łaska to Jezus.(Jan 1,17) Boga nie da sie wykorzystywać. 

 Jeśli ktoś poznał łaskę płynącą z Golgoty, przestaje żyć niegodziwie. Bo spotkanie z Jezusem odmienia los. Jeśli ktoś, kto twierdzi, że żyje w łasce i grzeszy, nie poznał jej! Nie poznał Jezusa. 

Przez 20 lat służby nigdy nie spotkałem takich, co twierdzą, że są w łasce i świadomie grzeszą. Myślę, że większość z nas też takich nie wiedziała na oczy. Jednocześnie internet jest zalewany kazaniami i atakami na grzesznikow, używających łaski do usprawiedliwienia własnego bezbożnego życia. 

Rzecz w tym, że atakujący łaskę kaznodzieje nie zrozumieli tego, że to nie łaska jest winna. Przecież tylko łaska uwalnia i daje zbawienie. Żyłem kiedyś pod prawem. I byłem dumny z prawa w którym żyłem, bo byłem zakonnikiem. Jednocześnie nie radziłem sobie z masą grzechów. Pewnego dnia przyjąłem zbawienie z łaski i poczułem jak ze mnie spadł ogromny ciężar. Grzechy z którymi nie radziłem sobie, też zniknęły. 

Jest inna rzesza wierzących, którzy odrzucają ewangelię łaski i grzeszą tak samo jak tamci, i z całych sił starają się wykonywać prawo, by przynajmniej przy ludziach wypaść dobrze. I tez im nie udaje się żyć święcie, tak jak nie udawało sie mnie. 

Są zbory, ktore szukają umocnienia w prawie, a są zbory, ktore szukają umocnienia w łasce. 

Z obserwacji wiem, że jedni i drudzy mają podobną w procentach ilość ludzi oddanych Bogu. Ci od prawa są bardziej poważni i skupieni na dziele Pana, a ci od łaski są bardziej wyluzowani i radośni i też są skupieni na służbie Panu. Dlaczego tak jest? Duzo zależy od osobistej relacji z Jezusem, w która my, protestanci święcie wierzymy. Dlatego często niezależnie od kierunku kazań w zborach, w oparciu o osobistą wież z Jezusem, ludzie są naśladowcami Pana. Tyle że jedni są poważni, a inni radośni. 

Ci od prawa twierdza że „łaskawcy” są w grzechu, bo ich luz jest podejrzany. A łaskawi o prawicowych mówią, że są zbyt sfrustrowani i mroczni, a Duch Święty taki nie jest. I trwa dyskusja odwieczna. 

Wakacje i ferie spędzałem często na zakarpackiej wsi u mojej matki chrzestnej. Ta wieś w połowie była katolicka, a w połowie kalwińska.  Kościoły stały niedaleko od siebie. Idąc na mszę jedni i drudzy spotykały się na skrzyżowaniu i ogólnie znali się, jak to na wsi bywa. Ja wtedy chodziłem do kościoła katolickiego. Właśnie od katolików ze wsi duzo słyszałem rożnych historii o kalwinach. Ogólnie wieś mówiła o tym, że oni są strasznymi grzesznikami. Mianowicie, że piją, klną, zachodzą w ciążę przed ślubem i inne pospolite grzechy poełniają. Byłem oburzony taka postawą kalwinów. A zwłaszcza tym, że klnęli ponoć. A najgorsze w tym wszystkim było to, że oni uczą w kościele o łasce, ze to ona ich zbawiła. Nie wiem, czy owi kalwini naprawdę tacy byli, jak wieś o nich mowila, ale napewno takimi byli katolicy, bo byłem jednym z nich. Te same pospolite grzechy popełnialiśmy, tylko kazania były nie o łasce a o groźnym i karzących Bogu. A ni jedni, a ni drudzy nie żyli święcie. Ale byłem zbulwersowany, że mowili o łasce. Dzis już rozumiem, co mnie oburzało. O tym później. 

Ja zawsze szukałem Boga i Jego prawdy, zanim zostałem katolikiem już czytałem Biblię i byłem zachwycony kazaniem na górze, ktorego nie mogłem przestać czytać przez trzy miesiące, tak mnie podnosiło to słowo z Ewangelii Mateusza. Dlatego wybrałem się na nabożeństwo do kalwinów. Bo wszystko, co Boże mnie pociągało. Przy okazji chciałem zobaczyć jacy oni są niemoralni i jak klną na swoich nabożeństwach łaski. Byłem zdziwiony brakiem obrazów, krzyży, witraży. Białe ściany i cytaty z Biblii na nich. Bardzo to mnie zdziwiło. Po prawosławnym i katolickim przepychu wyglądali jak nędznicy. „No to już rozumiem, dlaczego są tacy, nie mają kasy i klną na Boga, a on im odpuszcza, bo ubolewa nad ich nędznym losem!” – wydedukowałem, niczym mentalista serialowy. Zaczęło się nabożeństwo. Pastor był ubrany w czarną togę, żadnych kolorów. To potwierdzało moją tezę skąd mają taką frustrację. Ich liturgia zawierała słowo o łasce, ale wszystko było zamknięte w obrządku. Obrządek ten był uboższy (przecież wiadomo), niż katolicki, ale wciąż to był obrządek. Dziś, po latach ja się śmieję z tych moich rozważań. Ale też wiecej rozumiem. Ich słowo o łasce nie było żywym i nie miało siły. Były to skostniałe obrządki. I dlatego łaska nie zmieniała ich, by byli lepsi. Bo litera zabija, Duch ożywia! Byli tacy sami jak katolicy, tyle ze o jeden grzech mniej mieli – nie mieli bałwochwalstwa i czczenia ludzi. Babcie na tym nabożeństwie były miłe, żadna nie przeklęła na mój widok. Pastor był skupiony i poważny w modlitwie. A pieśni chwaliły Jezusa i Słowo. 

W końcu tak i nie dowiedziałem się czy tamci kalwini byli aż takimi wrednymi, jak wieś mówiła. Może to była zwykła zazdrość tylko?

Ludzie robią pochopne wnioski, widząc członków kościoła łaski, którzy żyją niemoralnie i od razu zwalają winę na łaskę. Prawda jest taka, że jeśli ktoś żyje w grzechu, łaski nie poznał. 

Jak można atakować nauczanie łaski i koscioly łaski? Przecież to łaska zbawia! Łaska to duch Jezusa. To synonim działania Ducha Świętego. 

Z łaski jestesmy zbawieni przez wiarę. Efezjan 2,8

 Łaska nas zbawia nawet kiedy już jestesmy chrześcijanami. List do Efezjan był listem do kościoła i zawracał uwagę koscioła na działanie łaski. Bo nasza cielesność zawsze chce pomoc Bogu, przez uczynki, wprowadzenie prawa, specjalnych modlitw, szkół uwolnienia etc. W Jezusie mamy wolność, tylko nie korzystamy z niej. Cały drugi rozdział mówi o tym ze jestesmy uwolnienie od szatana i kto to robi? Łaska! Dlatego diabeł atakuje nauczanie łaski, bo wie, że tylko ona może go załatwić. 

Efezjan 1, 2 Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa.

Tu łaska pochodzi od Jezusa. Głosząc łaskę – głosimy moc, która wypływa wprost z Niego! Czy może byc ona TANIA? Nie, wielka cena jest zapłacona. Kiedy chwalimy Placido Domingo za jego głos, to nie mówimy to w oderwaniu od niego. Ten głos nie wisi w powietrzu. Jest częścią osobowości śpiewaka, pracował nad tym głosem, kształcił talent. Także jest z łaską – jest częścią osoby Jezusa! Jezus nawet umarł za tę łaskę. Kiedy ja mowię o łasce, mowię o Jezusie w ten sposob, o jego dziele naszego zbawienia. 

Tytusa 2,11 Albowiem objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi, 12nauczając nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli,

Zwróć uwagę. Łaska naucza. To znaczy kiedy człowiek trafi pod działanie łaski, ona go zaczyna nauczać jak żyć. Tyle Kazań powiedziałem o tym jak żyć, a efekt był marny, bo to nie ja mam uczyć o życiu tylko łaska. Moim zadaniem jest przyprowadzić kościół do Jezusa i jego łaski. A łaska nauczy świętości. Nie tylko nauczy, ale tez uzdolni!

Rzymian 6,14 Albowiem grzech nad wami panować nie będzie, bo nie jesteście pod zakonem, lecz pod łaską.

Jakie to proste! Przyjdź pod łaskę, a grzech przestanie panować nad Tobą. Dobra Nowina! Pod łaskę przychodzimy przez wiarę. Wiara jest w sercu, mam w to wierzyć, iż łaska mnie uwolni. Aby uwierzyć w łaskę musi byc pokuta. Czyli z greki – przemiana myślenia. Zacznij myślec, że to łaska cie uwalnia!

Tym 2,1 Ty więc, synu mój, wzmacniaj się w łasce, która jest w Jezusie Chrystusie. 

Głosząc łaskę – głoszę Jezusa. 

Zapraszam do tej wspólnej podróży odkrywania głębokości i mądrości, która jest w Jezusie i jego łasce.